HET LEVEN VAN DE SEKSSLAVINNEN
auteur: LEONORA DIJKGRAAF-LOKKERS.

Vele vrouwen zijn het slachtoffer geworden van de dwangprostitutie gedurende de bezetting van Nederlands Indië. Weinigen die hier over willen of kunnen spreken.

Deze ervaring was té gruwelijk voor woorden.

De meeste werden geronseld en onder valse beloften uit de kampen gehaald. Zg. om in fabrieken te werken. Of in Hotels in de grote steden.

Niets van dit alles bleek waar wanneer zij er achter kwamen gevangene te zijn van het leger. Om hun manschappen ‘van dienst’ te moeten zijn.

De vrouwen waren over het algemeen tussen de 17 en 35 jaar. Sommigen boden zich vrijwillig aan om op deze manier iets meer eten te krijgen voor hun kinderen, die met hen mee mochten.

Gruwelijk is het verhaal van een jonge vrouw die met haar 2 jarig dochtertje in een huis werd vastgehouden.

Het kindje werd ziek en bleek een zware oorontsteking te hebben. De dokter raadde de moeder aan het kind naar het ziekenhuis te laten brengen, aangezien het zo ziek was.

Opgelucht, dat de dokter deze beslissing nam, liet ze het kind gaan, in de hoop haar spoedig weer in de armen te kunnen sluiten.

Na een paar weken werd het kind teruggebracht. Het bleek gonorroe te hebben…Later moest ze weer terug. Het was misbruikt…

De meeste vrouwen en meisjes waren nog maagd. Hadden zelfs geen voorlichting gehad. Toen ze er achter kwamen waartoe ze gedwongen werden, was het hek van de dam.

Uit alle macht probeerden ze de mannen van het lijf te houden. Tevergeefs. De soldaten schenen hier juist plezier in te beleven. Dát was nog eens een leuk spelletje!

 12 jarige meisjes werden ook niet ontzien en haar medebewoners werden met de dood bedreigd wanneer ze het op een gillen zouden zetten of niet vrijwillig meewerkten. Ook hun achtergebleven familie zou gedood worden wanneer zij zich bleven verzetten.

Ondanks deze bedreiging kwam het voor dat de meisjes bleven weigeren. Maar dan werd hen het eten ontzegd, totdat ze zich van honger overgaven.

 Overigens ging de ontmaagding van de vrouwen niet voor alle officieren van harte. Zo weigerde een homoseksuele officier het bed te delen met een vrouw. Hij had weliswaar zijn ‘ticket’ gekocht, maar liet de vrouw ongemoeid. Hij ging liever een gesprek met haar aan, of legde een kaartje .Ook híj werd gedwongen een prostituee te bezoeken. Volgens de Japanse legerleiding zou geen van de manschappen zonder seks kunnen leven. Hun prestatie zou hier onder lijden. Deze homo werd ook gedwongen dienst te doen in het leger, zeer tegen zijn zin. De vrouw in kwestie vroeg daarom zo vaak mogelijk naar deze ‘klant’!

Aan de andere kant waren er soldaten die weigerden een jong meisje te ontmaagden.

Hij deed alsof en drukte haar op het hart hierover te zwijgen. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen een kind van 12 te verkrachten. Hij kon niet anders dan de bevelen van zijn meerderen opvolgen. Maar tijdens zijn ‘visite’ was er niemand aanwezig. En hoopte het beste voor het kind. Wetend wat haar te wachten stond…De klanten stonden immers in de rij?

Niet dat dit haar lang bespaard zou blijven. De officieren waren barbaren die juist zo’n kans niet lieten glippen.

Het werd duidelijk dat de bordelen zonder toestemming waren opgezet. Soms kwam een hoge officier op bezoek. Dan moesten de meisjes zich schuil houden in de kamers. De man mocht niet weten dat dit een huis van ‘plezier’ was. Zodra hij kwam, werden er snel Indische meisjes van buiten gehaald om hem en de andere gasten te bedienen

Als er hoog bezoek kwam mocht niemand de tuin in en de ramen en deuren werden gesloten gehouden.

Na een paar maanden werden alle bordelen opgeheven op last van  de legerleiding.

De vrouwen werden overgebracht naar een – voor hen ingericht kamp –Kota Paris. Dit kamp bestond uit een aantal huizen waar vroeger de ‘betere stand’ had gewoond.

Onder hen bevonden zich zowel vrijwillige als gedwongen prostituees De Japanners beseften ineens maar al te goed dat gedwongen prostitutie wel eens als een misdaad aangerekend zou kunnen worden en om  dit te omzeilen zetten ze de twee groepen vrouwen bij elkaar. Deze kregen te horen dat ze nooit over hun ervaringen zouden mogen spreken. Daarvoor hadden ze immers getekend? (een vodje papier met Japanse tekst!).Wie dit wel deed, zou hun familie worden vermoord, die nog in de kampen verbleef.

Later werden de moeders en directe familie uit het kamp gehaald en met de vrouwen herenigd. Hier hadden ze nooit op durven hopen! Hun moeder weer te zien! Wat hadden ze haar veel te vertellen!

Echter….dit viel zwaar tegen. Sommige moeders konden het kennelijk niet aan en  wilden er niets over horen. Het werd afgedaan met: “het is nu voorbij. Vergeet het nu maar. Het leven gaat verder”. Om daarna het dagelijks leven weer op te nemen. Ze zwegen alles dood

Voor vele vrouwen was dit de doodslag! Zoveel geleden en dan nog door hun eigen moeder miskent..

 Alsof dit niet erg genoeg was, werden ze door het aangrenzende kamp bedreigd en uitgescholden voor Jappenhoeren, verraders of konijnen. Over de muur werden stenen gegooid, uitgescholden, bespuwd omdat zij dachten dat alle vrouwen die daar zaten vrijwilligers waren. Niet wetend dat het merendeel gedwongen was.Het leven was veranderd in een hel.

Zelfs na de oorlog werden deze vrouwen er op aangekeken dat zij als vrijwilliger hadden meegewerkt.

Ook de kinderen die werden geboren uit deze dwangrelaties waren de dupe. Sommige moeders gaven hen meteen weg. Anderen wisten niet waarheen met hen. Zodoende kwamen deze kinderen in een situatie terecht die zij niet hebben gewild. Wanneer de echtgenoot terug kwam en twee Japanse kinderen aantrof, terwijl hij net heelhuids uit Birma terugkwam, werden deze kinderen het mikpunt van zijn wraak.

Menig meisje werd door haar Hollandse stiefvader misbruikt, uit wraak wat hem was overkomen.

Een levenslang trauma, dat generaties lang zou worden doorgegeven.

Dat de Japans Indische Nakomelingen het zwaar hebben gehad is maar amper bekend. Deze groep viel tussen de wal en het schip. Hadden vaak geen achternaam, als de vader al bekend zou zijn. De meesten zijn verwekt door verkrachting. Ook na repatriëring naar Nederland hoorden zij nergens bij. Kregen van geen enkele instantie steun en moesten het zelf maar uitzoeken.

Zelfs werden er enkele gevallen door de moeder verstoten. Zij immers waren de vloek op haar verleden?!

Er is nog zo veel te vertellen over het leed van de seksslavinnen. Dit zijn enkele voorbeelden. De buitenwereld heeft geen idee wat zij hebben moeten doormaken.

Mijn boek “Gebroken Spiegel” is aan hen opgedragen als Eerbetoon. Een Eerbetoon dat hen 60 jaar lang is onthouden.

LEONORA DIJKGRAAF-LOKKERS.