WILHELMUS VAN NASAUWE

de oude Versie:  Een Nieu Christelick Liedt	De nieuwe Versie:  Een nieuw christelijk lied
Wilhelmus van Nassouwe  Ben ick van Duytschen bloet,  Den Vaderlant getrouwe  Blyf ick tot in den doot:  Een Prince van Oraengien  Ben ick vrij onverveert,  Den Coninck van Hispaengien  Heb ick altijt geheert	Wilhelmus van Nassouwe  ben ik, van Duitsen bloed,  den vaderland getrouwe  blijf ik tot in den dood.  Een Prinse van Oranje  ben ik, vrij onverveerd,  den Koning van Hispanje  heb ik altijd geëerd.
In Godes vrees te leven  Heb ick altyt betracht,  Daerom ben ick verdreven  Om Landt om Luyd ghebracht:  Maer God sal mij regeren  Als een goet Instrument,  Dat ick zal wederkeeren  In mijnen Regiment	In Godes vrees te leven  heb ik altijd betracht,  daarom ben ik verdreven,  om land, om luid gebracht.  Maar God zal mij regeren  als een goed instrument,  dat ik zal wederkeren  in mijnen regiment
Lydt u myn Ondersaten  Die oprecht zyn van aert,  Godt sal u niet verlaten  Al zijt ghy nu beswaert:  Die vroom begheert te leven  Bidt Godt nacht ende dach,  Dat hy my cracht wil gheven  Dat ick u helpen mach	Lijdt u, mijn onderzaten  die oprecht zijt van aard,  God zal u niet verlaten,  al zijt gij nu bezwaard.  Die vroom begeert te leven,  bidt God nacht ende dag,  dat Hij mij kracht zal geven,  dat ik u helpen mag.
Lyf en goet al te samen  Heb ick u niet verschoont,  Mijn broeders hooch van Namen  Hebbent u oock vertoont:  Graef Adolff is ghebleven  In Vriesland in den slaech,  Syn Siel int ewich Leven  Verwacht den Jongsten dach	Lijf en goed al te samen  heb ik u niet verschoond,  mijn broeders hoog van namen  hebben 't u ook vertoond:  Graaf Adolf is gebleven  in Friesland in den slag,  zijn ziel in 't eeuwig leven  verwacht den jongsten dag
Edel en Hooch gheboren  Van Keyserlicken Stam:  Een Vorst des Rijcks vercoren  Als een vroom Christen man,  Voor Godes Woort ghepreesen  Heb ick vrij onversaecht,  Als een Helt sonder vreesen  Mijn edel bloet ghewaecht	Edel en hooggeboren,  van keizerlijken stam,  een vorst des rijks verkoren,  als een vroom christenman,  voor Godes woord geprezen,  heb ik, vrij onversaagd,  als een held zonder vreden  mijn edel bloed gewaagd
Mijn Schilt ende betrouwen  Sijt ghy, o Godt mijn Heer,  Op u soo wil ick bouwen  Verlaet mij nimmermeer:  Dat ick doch vroom mach blijven  V dienaer taller stondt,  Die Tyranny verdrijven,  Die my mijn hert doorwondt	Mijn schild ende betrouwen  zijt Gij, o God mijn Heer,  op U zo wil ik bouwen,  Verlaat mij nimmermeer.  Dat ik doch vroom mag blijven,  uw dienaar t'aller stond,  de tirannie verdrijven  die mij mijn hart doorwondt
Van al die my beswaren,  End mijn Vervolghers zijn,  Mijn Godt wilt doch bewaren  Den trouwen dienaer dijn:  Dat sy my niet verrasschen  In haren boosen moet,  Haer handen niet en wasschen  In mijn onschuldich bloet.	Van al die mij bezwaren  en mijn vervolgers zijn,  mijn God, wil doch bewaren  den trouwen dienaar dijn,  dat zij mij niet verassen  in hunnen bozen moed,  hun handen niet en wassen  in mijn onschuldig bloed.
Als David moeste vluchten  Voor Saul den Tyran:  Soo heb ick moeten suchten  Met menich Edelman:  Maer Godt heeft hem verheven  Verlost uit alder noot,  Een Coninckrijk ghegheven  In Israel seer groot.	Als David moeste vluchten  voor Sauel den tiran,  zo heb ik moeten zuchten  als menig edelman.  Maar God heeft hem verheven,  verlost uit alder nood,  een koninkrijk gegeven  in Israël zeer groot.
Na tsuer sal ick ontfanghen  Van Godt mijn Heer dat soet,  Daer na so doet verlanghen  Mijn Vorstelick ghemoet:  Dat is dat ick mach sterven  Met eeren in dat Velt,  Een eewich Rijck verwerven  Als een ghetrouwe Helt.	Na 't zuur zal ik ontvangen  van God mijn Heer dat zoet,  daarna zo doet verlangen  mijn vorstelijk gemoed:  dat is, dat ik mag sterven  met eren in dat veld,  een eeuwig rijk verwerven  als een getrouwen held.
Niet doet mij meer erbarmen In mijnen wederspoet, Dat datmen siet verarmen Des Coninincks Landen goet, Dat u de Spaengiaerts crenken O Edel Neerlandt soet, Als ik daet aen ghedencke Mijn Edel hert dat bloet.	Niet doet mij meer erbarmen    in mijnen wederspoed   dan dat men ziet verarmen   des Konings landen goed.   Dat u de Spanjaards krenken,    o edel Neerland zoet,   als ik daaraan gedenke,   mijn edel hart dat bloedt.
Als een Prins op gheseten Met mijner Heyres cracht, Vanden Tyran vermeten. Heb ik de Slach verwacht, Die by Maestricht begraven Bevreede mijn ghewelt, Mijn Ruyters sachmen draven Seer moedich door dat Velt.	Als een prins opgezeten   met mijner heires-kracht,   van den tiran vermeten   heb ik den slag verwacht,   die, bij Maastricht begraven,   bevreesde mijn geweld;   mijn ruiters zag men draven   zeer moedig door dat veld.
Soo het den wille des Heeren  Op die tyt had gheweest,  Had ick gheern willen keeren  Van v dit swaer tempeest:  Maer de Heer van hier boven  Die alle dinck regeert.  Diemen altijd moet loven  En heeftet niet begheert	Zo het den wil des Heren  op dien tijd had geweest,  had ik geern willen keren  van u dit zwaar tempeest.  Maar de Heer van hierboven,  die alle ding regeert,  die men altijd moet loven,  en heeft het niet begeerd.
Seer Prinslick was ghedreven  Mijn Princelick ghemoet,  Stantvastich is ghebleven  Mijn hert in teghenspoet,  Den Heer heb ick ghebeden  Van mijnes herten gront,  Dat hy mijn saeck wil reden,  Mijn onschult doen bekant.	Zeer christlijk was gedreven  mijn prinselijk gemoed,  standvastig is gebleven  mijn hart in tegenspoed.  Den Heer heb ik gebeden  uit mijnes harten grond,  dat Hij mijn zaak wil redden,  mijn onschuld maken kond.
Oorlof mijn arme Schapen  Die zijt in grooten noot,   V Herder sal niet slapen  Al zijt ghy nu verstroyt:  Tot Godt wilt v begheven,  Syn heylsaem Woort neemt aen,  Als vrome Christen leven,  Tsal hier haest zijn ghedaen.	Oorlof, mijn arme schapen  die zijt in groten nood,  uw herder zal niet slapen,  al zijt gij nu verstrooid.  Tot God wilt u begeven,  zijn heilzaam woord neemt aan,  als vrome christen leven,  't zal hier haast zijn gedaan
Voor Godt wil ick belijden  End zijner grooter Macht,  Dat ick tot gheenen tijden  Den Coninck heb veracht:  Dan dat ick Godt den Heere  Der hoochster Maiesteyt,  Heb moeten obedieren,  Inder gherechticheyt.	Voor God wil ik belijden  en zijner groten macht,  dat ik tot genen tijden  den Koning heb veracht,  dan dat ik God den Heere,  der hoogsten Majesteit,  heb moeten obediëren  in der gerechtigheid.

Sinds 10 mei 1932 wordt het Wilhelmus als het officiële Nederlandse volkslied beschouwd.
De oudste, bekende optekening van de melodie is van 1574. De melodie stamt waarschijnlijk uit Frankrijk, waar het lied (mt een andere tekst) voor het eerst werd gezongen tijdens het beleg van Chartres (een stad ten zuiden van Parijs) in 1568. De meeste, zowel vroegere als latere schrijvers, houden Marnix van St. Aldegonde voor de dichter.

Het gedicht is geschreven tussen 1568 en 1572 en behoort tot de Geuzenliederen. Bovendien is het Wilhelmus een rederijkersvers. 

Een populaire dichtvorm binnen de rederijkersgroep was het "Acrostychon", ook wel naamdicht genoemd. Dit houdt in dat de eerste letters van de coupletten een woord of naam vormen.

Het Japanse volkslied heeft een oudere tekst (9e eeuw) maar de muziek verscheen pas in 1880.
De eerste letters van de 15 coupletten van het Wilhelmus vormen samen het woord:

WILLEM VAN NASSOUW

WILLEM 1