INDISCH KIND………..

Er was eens…………

Er was eens een Indisch kind; een kind geboren in het goede oude Indië.
Opgroeiend in Batavia. Levend in vrede
Voordat die ellendige oorlog alles onderste boven gooien zou.

In het gewone leven van naar school gaan, op straat met andere kinderen spelen. Een kind met aardige, liefdevolle ouders, die met zijn allen op zondag naar Tandjong Priok konden gaan, of in de schoolvacantie een frisse neus gingen halen op de Poentjak in Megamendoeng.

Noch die ouders, noch dat Indisch kind konden vermoeden welke dreiging hen boven het hoofd hing.
Zoals het liep was het toch goed? Je leefde van dag tot dag een zeker levensritme,
Ja, 10 mei 1940 waren de Duitsers Holland binnengevallen.
Heel vervelend.

Daar zat de familie, maar dat was toch zo heel ver weg.

Totdat ………… 7 december 1941 een lafhartige aanval op Pearl Harbor een enorme zwieper aan hun leventje gaf. De dreiging leek naderbij te komen.

Het straatbeeld veranderde op slag.
Met veel militairen, geregeld loeiende sirenes, radio’s die ineens werden aangeschaft om het nieuws van de NIROM te kunnen horen.

Na de voorspelbaar nutteloze slag in de Javazee volgde alras de capitulatie in Kalidjati op 8 maart 1942.

Ons oude Indië was niet meer; OVER!!!

EN………het zou nooit meer terugkomen……

Weer veranderde het straatbeeld op slag. Nu door Jappen.
Een geweldige sociale en economische verandering voltrok zich. Banken, fabrieken en kantoren moesten sluiten, evenals scholen.
Prikkeldraad, heel veel prikkeldraad werd nodig om mensen achter op te sluiten.

Het Indisch kind met de moeder, vader was elders….

Weer begon ’n leventje op gang te komen. Nu anders.

Grimmiger. Beangstigender. Allengs werden die kampen achter dat prikkeldraad steeds voller gestopt; met nog meer mensen.

Voedsel per bewoner werd steeds minder..

Veel later hoorde het Indisch kind dat er buiten het kamp achter dat prikkeldraad weliswaar geen voedsel werd aangevoerd, maar dat betekende wel dat het een hels probleem werd om eraan te komen.

Ziekte en ontberingen waren het lot van velen. Die konden dit niet aan, hun weerstand was gebroken, kapot.
Zowel geestelijk als lichamelijk. Velen stierven dan ook. Te vroeg.
Bezetters missen vaak menselijke gevoelens. Zijn onmenselijk.
Kwellen en martelen bij de Kempetai lag hun veel beter.

                      ZACHT UITGEDRUKT.

De gevolgen daarvan bleven niet uit. Meer dood dan levend, kwam men uit die Kempetai.

Toch nam het Indisch kind ook dit leven goedmoedig op zich.
Onbewust redenerend:

“ Zo is mijn LOT; Zo is de ergens voor mij uitgedachte levensloop.”

Wel sprak het de omgeving na :”straks na de oorlog,…….dan….!!!”

En ineens was daar dan toch het einde aan die angstige tijd.
Maar, wederom was daar het LOT, dat er nog eens een angstige tijd achteraan plakte.     De Bersiap

Toen dat voorbij was maakte het Indisch kind, inmiddels aardig groter en ouder geworden, de balans op.

Velen waren er niet meer, anderen waren er nog steeds slecht aan toe, zowel lichamelijk als geestelijk.

Sommigen zouden daar nooit meer overheen komen.

Moeizaam probeerde dit Indisch kind, inmiddels in Holland aangekomen, er iets van te maken. De voorscholing was krakkemikkig, en een opleiding sloot daar slecht op aan.

Maar het lukte met Indische  kracht en doorzettingsvermogen.

Uiteindelijk was het in staat om bijna normaal Hollands te leven; zelfs werd het in staat geacht om inkomstenbelasting te mogen betalen…

Maar,…….het Indisch kind bleef……………INDISCH.

Hoorbaar, met andere normen en gewoonten, en smaak….

Van tijd tot tijd keek het nog wel eens achterom….

Zich gelukkig prijzend dat het nog mocht leven, waar vele anderen daar niet aan toe hebben mogen komen.

Daar stond dat Indisch kind dan bij stil…….

        Zoals wij dat nu hier ook doen……….

                                                                Hengelo (Ov.) 14-8-2003. F.Kortleven.