Organisatie -- Agenda -- Verhalen -- Documentatie  -- Links -- Een gastdocent vertelt -- Aanvraag gastles -- Index

mijn pappa zwijgt
maar dat geeft niet pappa
ik weet wie je bent
van wat jij bent ben ik een deel

mijn pappa zwijgt
over de nare kanten van het leven
over de nare kanten van het Indo zijn
dat geeft niet pappa want ik hou zo veel van jou

mijn pappa zwijgt
over zijn verdriet
over zijn lidtekens en ik vraag hem niets en denk
pappa, ik hoop dat ze er niet zijn als wij niet zoeken

mijn pappa zwijgt
niet over zijn leuke herinneringen
niet over verhalen tempo doeloe
ik hang aan zijn lippen

mijn pappa zwijgt
als sommige onderwerpen ter tafel komen
zijn ogen staren in de diepte van zijn bestaan
pappa, voor jou, ik zwijg ook

mijn pappa zwijgt
in stilte, met niets, vertelt hij mij alles
hij laat mij binnen in zijn kamer van verdriet
ik zwijg en voel zijn verhaal

ik zwijg
samen met mijn pappa
en ik weet
wat hij heeft meegemaakt

samen zwijgen wij
er zijn voor mij geen woorden nodig
om te zien wat het heeft gedaan
wie en wat hem pijn heeft gedaan zijn niet meer belangrijk

ik zwijg
ik ken mijn roots
het is de man die ik met liefde in de ogen kijk
mijn pappa heeft mij mooi gemaakt

mijn papa en ik zwijgen
we kennen de dingen van belang in dit leven
onze roots zijn enkel liefde
het verdriet tellen we liever niet

mijn pappa zwijgt
hij heeft vrede met zichzelf
mijn pappa wil niet worstelen met verdriet
mijn pappa wil luidruchtig genieten van het leven

            ik zwijg
            uit liefde en respect voor mijn pappa
            ik accepteer zijn vrede
            en draag dit over aan de volgende generatie