Organisatie -- Agenda -- Verhalen -- Documentatie --  Actualiteiten -- Links -- Een gastdocent vertelt -- Aanvraag gastles -- Index

door omstandigheden
- laat ik zo die oorlog maar noemen -
te vroeg opgetild uit de tuin
van mijn kindertijd
misschien niet zo'n fraaie tuin 
maar een tuin die ik kende
geheime plekken kon ik de mijne noemen
zelf had ik de bloemen gezaaid
en nu moest ik weg

we mochten meenemen wat we dragen konden
mijn rugzak was klein 

door omstandigheden
te vroeg aan de weet gekomen
hoe de ene mens de ander 
kan gaan schoppen en slaan
en ook dat je altijd moet buigen
voor wie je de baas is

'maar buigen doe je van buiten
van binnen buigen wij niet'

sindsdien voor niemand meer kunnen buigen
nooit meer een baas geduld
                            
door omstandigheden
 nooit mijn vader leren kennen 
zoals een vader zich kennen laat
hij was mij ook ontwend

door omstandigheden
in de steek gelaten door mijn moeder
van bloedverwanten vervreemd
aan niemand gehecht geraakt

door omstandigheden
een hekel gekregen aan eigen verleden
ik wilde het als een litteken verbergen
publiekelijk zwoer ik het af
maar als meinedig werd ik ontmaskerd
en voor straf
moet ik het koesteren
nu open en bloot

door omstandigheden
arenlang geen boek in handen gehad
terwijl ik al lezen kon
en niks anders wilde dan lezen
over leven in vrede bijvoorbeeld
over hoe het had kunnen zijn
de enige les die ik kreeg
was een les in geweld en ellende
                         
door omstandigheden
te vaardig geworden in lijden
mijn Au! klinkt niet of te laat

door omstandigheden
altijd geneigd
om naast mezelf te staan:
dit ben ik niet
dat was ik niet
mij raakt het niet
mij kunnen ze schoppen en slaan
ik voel er niks van
zelfs als ik meetel
ben ik er niet bij
en toch
moet ik me steeds laten gelden

daarom juist           

door omstandigheden
-Iaat ik zo die oorlog maar noemen -
werd ik genoodzaakt een tuin mee te dragen
een kleine tuin
misschien niet zo'n fraaie
maar vol van geheime plekken
die ik als enige ken
een tuin waar ik de baas ben
en kind gebleven tegelijk

waar ik buig voor mezelf
en voorovergebogen
mijn bloemen zie staan en geniet

Mischa de Vreede