Het verhaal van mevrouw van Ommen-Douwes
Mevrouw Tine(ke) van
Ommen-Douwes (1934) verbleef als kind buiten het Jappenkamp (zg.
Buitenkampkind) in Salatiga (Midden-Java). Tijdens de Bersiapperiode (Soekarno-tijd)
wel in een kamp gezet met moeder, zusjes en broertjes, oma en tantes. In 1946
ge-evacueerd naar Batavia.
Haar vader is overleden (als
landstorm-sergeant) in Thailand als krijgsgevange aan de Birmaspoorlijn.
Haar echtgenoot (Edwin van
Ommen, 1930-2001) heeft wel in diverse Jappenkampen gezeten op Sumatra, o.a.
Bangkinang.
Het waren voor haar en haar
familie zeer zware jaren, vele vrienden en familieleden waren wel gevangen
gezet. Zij mochten dan wel buiten het Jappenkamp verblijven, maar kregen
huisarrest. De volwassenen moesten in het huis blijven en mochten niet buiten
komen.
Je was helemaal geisoleerd van
de rest van de mensen.
Voor haar de reden om aan
iedereen haar verhaal te vertellen uit die periode.
Mevrouw van Ommen heeft reeds
op enkele basisscholen haar verhaal mogen doen, alsook bij
(vrouwen)verenigingen en andere geinteresseerden. Zij is van mening dat ook
vele volwassenen ooggetuige-verslagen uit die periode moeten horen. En de
tijd dringt, over niet lange tijd zijn die óoggetuigen er niet meer.
Belangstelling:
Terug