het verhaal van
Tineke Doorenbos-Swaving
Tineke heeft drie jaar
in een Japans concentratiekamp gezeten. Met haar moeder, twee zusjes en een
broertje. Ze zijn er allemaal levend uitgekomen, maar wel zijn ze door die
oorlog en gevangenschap voor het leven getekend.
Haar jongste zusje zakt nog
steeds door haar knieën,door de ondervoeding in de kamptijd. Haar broer heeft een verwrongen geest. Het tweede zusje heeft zich na de oorlog dik
gegeten en kan dat eten tot op vandaag niet laten zodat ze nu over de honderd
kilo weegt.
Tineke heeft het tien jaar
moeilijk gehad. Zij had angsten en durfde nergens heen te gaan waar veel
mensen tezamen waren. Zij is ervoor naar een psychiater gegaan, die haar zo
geholpen heeft, dat zij weer normaal kan functioneren.
Aangemoedigd door haar man,
sloot zij zich aan bij de Gastdocenten en als men het haar vraagt kom zij
voor de klas haar verhaal te vertellen. Vooral de hoogste klassen van
het VWO spreken haar erg aan, want deze kinderen staan op het punt om de
maatschappij in te gaan. Zij vindt dat ze op een volwassen manier te weten
moeten komen dat er niet alleen een Holocaust in Duitsland is geweest.
Met de geschiedenis van
het voormalige Nederlands Indië op de achtergrond wil zij hen duidelijk maken
hoe ingrijpend het is geweest en nog is, dat daar de Japanners op
een onmenselijke manier hebben huisgehouden.
Zij is tegen oorlog, want zij
weet hoe diep dit kan snijden in de levens van kinderen.
Toen zij op een schip wegvoeren
van de kust van Java deed zij een gelofte. Zij wilde eerst ellende,
ziekte en dood bestrijden, voor zij aan haar eigen leven ging beginnen.
Zij is de verpleging ingegaan
en heeft daar nooit spijt van gehad. Nadat zij het diploma Ziekenverpleging
had gehaald is zij getrouwd, kreeg drie kinderen en ging schrijven in haar
vrije tijd.
Zij schreef het boek "De
Urn en de Noot" , een roman over het oude Indië. Verder twee
bundels met korte Indische verhalen.
Zij publiceerde ook in het
Internet Magazine Blimbing, over het Indië van voor de oorlog. Het leven
in die tijd is veel te weinig belicht. Het wordt tijd dat men hier in Holland te
weten komt dat er heel hard is gewerkt in het koloniale Indië. Er is
daar veel meer goeds
tot stand gekomen dan men hier denkt.
Zij probeert
de schooljeugd van nu te laten zien hoeveel mogelijkheden ze tegenwoordig
hebben. Dit in vergelijking met het leven van een adolescent in een kamp.En
dat spreekt iedereen aan.
Zij is nu een grootmoeder en
heeft haar kinderen en kleinkinderen al dikwijls de verhalen verteld, die zij
ook voor de klas vertelt.
Belangstelling: U kunt
bellen: 018-612207
of mailen
